door Goos Eilander

 

Twee maanden geleden berichtte ik u al over het dilemma van de consument anno nu. Een levensgroot dilemma: moet ik nu wel of niet besteden. Van de macro-kant bekeken heeft de consument (alle Nederlanders bij elkaar) een krappe 300 miljard gespaard vermogen, geld achter de hand dus, aan de andere kant ziet hij/zij de noodzaak niet (conjunctuurgevoel) om dat aan consumptie op te maken. Resultante is een nog altijd uiterst behoudende consument. In december wordt door het CBS weliswaar gesproken over stijging van de consumptie, maar ja, als je ook de gasrekening tot consumptie rekent, en het vriest een paar weken, dan krijg je vanzelf een hogere consumptie. In feite hebben we nog altijd te maken met achterblijvend consumentenvertrouwen. En de Arabische lente met de mogelijke gevolgen ervan voor de benzineprijs hebben op de laatste cijfers nog geen invloed gehad. Het is dat het mannelijke hebberigheidsgevoel nog voor plusjes in gadget categorien heeft gezorgd, zou dat niet het geval zijn dan zouden we met een gekrompen consumptie te maken hebben.

 

Ondanks die terughoudende instelling, is er toch sprake van duidelijke verschuivingen in aankoopgedrag: het is daarbij opvallend, dat de consument daadwerkelijk begint te kiezen met zijn/haar portemonnee.  Steeds meer zien we consumenten zeer bewust koopgedrag vertonen, minder grote hoeveelheden kopen, producten prefereren uit de eigen regio, lokale merken zijn weer helden, vegetarisch eten stijgt behoorlijk, allemaal trends die passen in de steeds verbredende beweging van simplificering van het leven. In toenemende mate tonen mensen zich verward door de steeds grotere hoeveelheid varianten van een produkt, een vorm van keuzestress die inmiddels bij zo’n 20 % van de huishoudens zorgt voor aanpassing van koopgedrag.

 

Je hoort het tegenwoordig weer in sceptische toon: hoe komt het dat consumenten in onderzoek wel aangeven biologisch te willen kopen, maar het in de praktijk nog niet doen. We kennen allemaal het antwoord: dat komt door het soms ongelooflijke prijsverschil dat retailers aan deze keus opleggen. Je moet toch wel van erg sterke wil zijn om een prijsverschil van 150 % te overbruggen (gister bij AH genoteerd voor 2 hamburgers).  Men mag zich ondertussen (met de sterk toenemende intentie om al dan niet deels vegetarisch te willen eten) echt afvragen of het aanbod als signaal niet voorop dient te lopen, in plaats van achter de feiten aan te hollen. Weg met de kiloknallers, alleen nog maar kwaliteitsvlees, dat dan bewust de keuze biedt tussen biologisch of anderszins verantwoord.

 

Ik hoor u graag,

 

Goos Eilander