Het Nederlandse duurzaamheidsbeleid leidt tot teleurstellende prestaties. Chris Zijdeveld, voorzitter van de stichting Passief Bouwen, constateert dat Nederland al lang niet meer toonaangevend is op het gebied van duurzaam bouwen. Tot medio jaren 90 kon hij in Duitsland lezingen geven over het onderwerp. Tegenwoordig zijn de rollen omgedraaid.

 

Hij constateert dat niemand de regie neemt. De energie prestatie coëfficiënt (epc) is niet objectief, want de norm is samengesteld door lobbyisten. De norm gooit gebouwen en installaties op één hoop, terwijl een gebouw een eeuw meekan terwijl installaties na een jaar of tien vervangen moeten worden. Zijdeveld meent dat huizen dichter bij elkaar moeten staan. Nu is 30 huizen per hectare gebruikelijk, terwijl het er best 50 per ha kunnen zijn.

 

Pieter Levenbach, voorzitter van het comité Energyclaim, kan niet enthousiast worden door het energielabel. Hij noemt het een `slap aftreksel` van de door de Europese Commissie voorgestelde EPBD-richtlijn. Wat hem betreft komt de voorloper Energie Prestatie Advies weer terug.

 

Gebaseerd op: Gawalo-VKL Journaal (Bijlage duurzaamheid en energie, juni 2011)

Both comments and pings are currently closed.